کتاب خوداندیشی پسامدرن

۸,۰۰۰تومان

کتاب خوداندیشی پسامدرن

کتاب «خوداندیشی پسامدرن» توضیح بازگشت به خویشتن و شکلی از خودآگاهی نسبت به موقعیت بحران‌ساز پسامدرن است. «هیلاری لاوسن» در این کتاب برای خواننده توضیح می‌دهد که سخنان متناقض‌‌نمای نیچه، طفره‌روی‌های هیدگر و نفوذناپذیری نوشته‌های دریدا، صرفاً دشوارنویسی‌های گیج‌ کننده نیستند، بلکه کنشی آگاهانه در برابر معضل خوداندیشی هستند.این کتاب از سویی در جدال با سنت تفکر غرب و تناقض‌هایی است که بنیان گفتمان‌های معتبر فلسفی را سست می‌کند و از سوی دیگر، به «خوداندیشی» در نظریه‌ فیلسوفانی می‌پردازد که از نظریه‌پردازی می‌گریزند و پذیرای تناقض‌ها هستند.

توضیحات

کتاب خوداندیشی پسامدرن

درباره ی کتاب:

می‌دانیم که خوداندیشی امروزه، به نظام‌های مبتنی بر «امر واقع» محدود نمی‌شود. نویسندگان، منتقدان ادبی، هنرمندان و فیلم‌سازان، در آثار خود، دغدغه‌های خوداندیشانه را بیان می‌کنند. نویسنده‌ای درباره نقش مولف بحث می‌کند، هنرمندی،‌ سه‌پایه نقاشی خود را در تابلو خود نقاشی می‌کند و فیلم‌سازی، فیلمی درباره ساختن فیلم می‌سازد.همه این هنرمندان دارند راوی را درون روایت قرار می‌دهند، تا هم صورت روایی روایت را نشان دهند و هم از همین صورت روایی بگریزند. از منظری این روایتگری محکوم به شکست است، چرا که روایت همیشه فقط یک روایت صرف است و یگانه انگاشتن راوی و روایت، هرگز روایت را از خصلت روایی آن رها نمی‌کند. در پس هر یک این تلاش‌ها، چه کار «رنه مگریت» باشد یا «ژان لوک گدار» ، چه کار «ایتالوکالوینو» یا «فرانسوا تروفو» ، شاهد سرگشتگی‌ همراه با خوداندیشی هستیم. اگر طی دوره‌ای هزارساله، تمایز بین امور واقعی و خیالی، حقیقی و افسانه‌ای، صادق و کاذب را پذیرفته‌ایم، خوداندیشی، این تمایز را تهدید می‌کند و نه تنها امور واقعی، حقیقی و صادق را در بر می‌گیرد بلکه امور خیالی، افسانه‌ای و کاذب را هم شامل می‌شود.

همان طور که گفته شد بحران برخاسته از تفکر پسامدرن معطوف به حقایق ارزش‌ها و بخش اعظمی از باورهایی است که به آنها خو گرفته‌ایم. نظام‌های متنوع دانایی نظیر جامعه‌شناسی نقد ادبی فیزیک انسان‌شناسی و تاریخ به واسطه‌ی گفتمان چالش‌برانگیز این تفکر مفروضات بنیادین خود را مورد بازپرسی قرار داده‌اند و خوداندیشی به عنوان هسته‌ی محوری این چالش‌ها نقش اصلی را در شکل‌گیری و تداوم این وارسی بازی کرده است؛ نقشی که به هنگام طرح و نقد تفکر پسامدرن به‌ویژه در جامعه‌ی روشنفکری ما پنهان مانده است. هیلاری لاوسن در این کتاب خوداندیشی را مفهومی دانسته که اگرچه از آغاز در قلب مباحث فلسفی قرار داشته اما تنها در نوشته‌های نیچه هیدگر و دریدا قدرت مخرب آن اجازه‌ی جولان دادن می‌یابد. بر این اساس تناقض‌گویی‌های نیچه سبک طفره‌آمیز هیدگر و دشوارفهم بودن آثار دریدا نه به عنوان ابهام‌های عمدی و عبوسانه بلکه به مثابه واکنشی در قبال معضلات برخاسته از خوداندیشی و زیرلایه‌های پنهان آن دانسته شده است. بدین ترتیب نویسنده علاوه بر ارائه‌ی شرحی نو از آثار هر سه فیلسوف و روشن کردن زوایای تاریک‌مانده‌ی دغدغه‌های آنها کلید فهم تفکر فلسفی پسامدرن را در اختیار خواننده می‌گذارد.

توضیحات تکمیلی

انتشارات

نویسنده

مترجم

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *